Why

It's all about why....
Bigla lang pumasok sa isip ko. Bakit nandito pa rin ako sa posisyon na 'to? Pero naisip ko rin, bakit ko ba tinatanong? Eh alam ko na naman ang sagot... Kasi gusto ko pa rin sa posisyon na 'to.

Bakit ba kasi hanggang ngayon hindi pa rin kita maalis sa sistema ko? Ilang sakit pa ba paparamdam mo sakin para marealize ko lahat? Ilang pagpapasawalang bahala pa ba ang ipapakita mo sakin? Ilang pagpapakatanga pa ba ang gagawin ko? Ilang ulit pa ba akong susunod sa mga gusto mo? Ilang pagiintindi ko sa mga mali mong nagawa pa ba? Ilang pagsasambot ko pa ba sa mga kalokohan mo? Ilang beses pa ba ako magpapauto? Ilan pa ba? Ilan pa para masabi ko sa sarili ko na tapos na. Ilan pa? Oo nahihirapan ako. Paulit ulit. Paulit ulit nalang yung katangahan ko. Minsan, hindi ko na gusto pang ikwento sa iba kung ano yung nararamdaman ko kasi alam ko naman walang patutunguhan e. Alam ko lahat. Alam ko na wala naman akong mapapala. Alam ko na hanggang dito lang ako. Alam ko talaga. Dahil nakabalandra lahat sa harap ko ang napakaraming dahilan para tigilan ko na. Pero bakit kahit gano pa karami yun, ang nakikita ko pa rin sayo ay yung magandang side mo? Yung pag-asang siguro, isang araw makikita mo rin ako. Siguro nakikita mo na naman ako eh, sadyang hindi mo lang talaga kayang bigyan ng atensyon kaya eto. Ginagamit mo nalang. Di ko maintindihan sarili ko bakit ganito ako. At the end of the day, ikaw pa rin. Lagi nalang ikaw. Wala naman nangyayari. Kahit paulit ulit kong sabihin sa sarili ko 'to. Wala e. Ikaw parin ang tama para sakin. Bakit ganon. Bakit ganito. Ang dami kong tanong. Ang dami kong gustong pagtanungan sa nararamdaman ko, pero hindi ko alam kung paano. Hindi ko alam kung kanino. Hindi ko alam kung kelan at saan. Hindi ko alam kung meron pa ba akong pagtatanungan.

Siguro para sa ibang tao, akala nila madali lang 'tong pinagdadaanan ko. Kasi ano nga naman ba ang kinahirap na tigilan ang isang tao na kahit minsan hindi nagpakita sayo na gusto ka. At ang pinaparamdam lang eh, yung kailangan ka nya kaya lang sya nandyan at kung wala, wala rin sya. Pero hindi e. Sana nga yung naiisip nilang madali, ganon nalang talaga. Pero hindi ganon kadali. Kahit sabihin pa nila na mas mahirap yung lagay na kumplikado ang isang relasyon. Hindi e. Kasi mabuti pa yung relasyon na kumplikado, dalawa silang namomroblema. Eh ako? Ako na mag-isa lang? Kinakaya ko lang lahat ng mag-isa. At isa pa siguro sa masakit na parte ay yung alam mo naman na alam na nya yung nararamdaman mo saknya kahit na di ka umaamin, pero nandyan parin sya walang ginagawa at hinahayaan ka lang maramdaman lahat ng mag-isa.

Ang sakit lang kasi hindi ko alam kung kailan to matatapos. Hindi ko alam kung hanggang kailan ako magpapakatanga. Kasi kahit sabihin nyo sakin na narefresh ko na naman yung utak ko sa lahat ng katangahan na nagawa ko. Isang salita nya lang, nawawala na naman lahat. Nagiging sya na naman ang sentro ko. Sya na lang lagi.

Gusto kong malaman kung bakit ko 'to nararanasan. Gusto kong isipin na ano ba talaga ang meron sakanila na wala sakin? Patuloy kong ginagawa lahat mapansin nya lang ako. Pero kahit ano pang gawin ko, balewala lang sakanya. Kelan ko kaya mararamdaman na importante ako saknya? Kelan kaya dadating yung panahon na maiisip nya na "sana pala pinahalagahan ko sya", pero siguro, hindi na rin dadating yung panahon na 'yon.

At eto. Andito pa rin ako. Hindi ko alam kung ano ang susunod, pero nakakasiguro ako na masasaktan na naman ako. Kahit sabihin mong sanay na ako. Hindi ko pa rin mapigilan na mapaisip at magtanong. Hanggang kelan at bakit nangyayari sakin to? :'(

Paranoid thoughts

I still don't get it why I feel what I am feeling now. I'm pissed, hurt and sad. Nakakainis kasi yung alam ko naman na panandalian lang yung ganon pero affected pa rin ako masyado. Nakakainis kasi kahit sabihin ko sa sarili ko na snob ko na ren to ha. Kasi inisnob rin naman ako, pag ayan na. Di ko na mapigilan. Di ko na matiis. Ang unfair. Hayyy. Sobrang unfair. Sya, kakusapin lang ako pag gusto nya ng kausap o kaya pag gusto nya ng magaalaga sa kanya. Pero pag hindi, wala na ulit. Bakit ganon. Apat na taon na akong trap sa ganitong sitwasyon pero hindi ko pa rin magawang makaalis. :( Hayyyy. Tapos ilang araw lang, feeling ko may mababalitaan na naman ako na sobrang ikasasakit ko. Nararamdaman ko yung pagbabalik loob nilang dalawa e. Nung love na love nya. Ano ba naman laban ko dun. Walang wala. Ang yaman, maganda, makinis, maputi at syempre gustong gusto nya. Eh ako? Mabait lang ako saknya. Yun lang! Yun lang talaga. Kahit nga siguro maganda, di ako pasok sa standards nya. :( Sad to say but yes. Hayyy. Tapos nakakausap nya pa yung isa nyang nakamabutihan rin. Sobrang nagseselos talaga ako. Sobra. Kahit walang karapatan. :( Kahit wala syang paki sakin. Kahit na. Naiinis pa rin ako. Gustong gusto ko na makawala sa ganitong feeling. Ang hirap kasi e. Ang sakit sakit pa. Pero hindi ko alam kung pano. Hindi kp magawa yung tama! Kasi sa twing medyo umookay na yung pakiramdam ko, yan na naman sya biglang magpaparamdam ng konti lang. Tapos mawawala ulit. KASI NGA DI NAMAN AKO GANON KAIMPORTANTE SAKANYA. malinaw naman sakin yun e. Pero andito pa rin ako. Huhuhu. Sobra na. Tangang tanga na ako sa sarili ko. Hindi ko kasi talaga kayang iwan e. Kahit wala naman ako nakukuhang kapalit. Nagiging masaya ako pag masaya sya. Pero pag nakikita ko na masaya sya sa iba, sobra akong nasasaktan. Di ko na talaga alam.

At ikaw naman, mas okay pa siguro na di mo nalang ako chinachat, tinetext o kinakausap. Mas makakatulong ka sakin pag ganon. Sa totoo lang! Pag ginagawa mo kasi yung mga yan, naaattach na naman ako e. Napaparanoid pag seen mo lang ako o kaya di mo replyan. Kaya mas okay sana na wag mo nalang muna ako contact-in. K? Hayyyyy 😪😪

Parting Attachment

Eyes kept close for a time,   
   moments changed just like a crime;
Clueless of the outcome,   
   falling tears to mount.
What's happened to our promise?   
   do I need to please?
Many questions in my head,  
   imaginations and happiness we're dead.
Where are you?   
   does emotion we gained, ended too?
I don't know what to act,   
   maybe I must start to crack;
Goodbye is what I never meant
   but in the end, it's you who we're bent.

-Renzi Arriola (07-05-15)

Crazy Thoughts.

"We could happen." Those words that played in my mind right now. I remember the feelings and what should it be if I never gave up to it.

What ifs. What if I told him I like him?
What if? What if?

I remember everything. Yung lahat ng sacrifices ko.
Nawala man yung feelings ko, bat bigla ulit bumalik.
There was a small lightning that flows in my heart. Feeling ko bumalik lahat ng sakit.
Feeling ko, hindi nawala yung feelings ko. Nabawasan lang.
Nuh. I don't know either.

I can't understand my stupid feelings for him.
Why? What should I do?

As I said to him. "You'll always be my Daniel Padilla" ♥

My big drama

It's been almost 3 months. Three months of just nothing. Akala ko yun na! Ipinagkait pa rin sakin, pero alam kong may reason lahat ng yun and I already accepted the fact that 'I'm only the BEST FRIEND Material and not the GIRL FRIEND one" Minsan, nagtatanong ako sa sarili ko, what's wrong? ano pa bang kulang? pero wala namang sumasagot at walang may alam ng sagot.

Nakakalungkot? oo minsan. Kasi, yung tipong alam mo na okay na eh. Tas may sisingit nanaman na problema os sitwasyon sa buhay nyo kaya ayun, naudlot na naman. Pero wala naman akong magagawa kung ganon talaga ang gustong mangyari ng destiny eh, diba. Ang dapat ko lang gawin ay ang tumanggap.

Masaya na ako sa kanya ngayon, pero kanina habang nakahiga ako, napaisip ako. Paano kaya kung nagmatigas akong wag nyang ituloy? Paano kaya kung hindi kaya ako pumayag? Mapipigilan ko kaya sya o susundin pa rin nya kung ano man yung naging desisyon nya ngayon? Ang dami kong tanong na hindi masagot sagot at ayoko ayoko ayokong tanungin sa kanya lahat ng mga tanong ko. Hindi ko alam kung bakit, siguro takot akong malaman ang sagot nya. Sabi nung mga kaibigan ko, hindi mo malalaman hangga't di mo itatry. EXPECT FOR WORST. Totoo naman diba, tama naman sila. Pero ang hindi ko maintindihan, bakit hindi ko magawang mag-expect for worst. Bakit sobrang takot akong mareject. Personally, alam kong dapat matuto kang tanggapin lahat ng flaws, negative na mga pangyayaring dadating sa buhay mo. Alam ko yun and naging adviser na rin ako ng ilan kong kaibigan. Pero hindi ko alam kung bakit hanggang ngayon, di ko pa rin sya maapply sa sarili ko.

Simula elementary ako hindi na ako tinantanan ng tadhana. Ako lagi yung kaibigan na laging nandyan para sa isang kaibigan. Yung tipong "the one they can SURELY count on" hanggang ngayon, I'm trapped sa ganong sitwasyon.

Hindi ko alam kung hanggang kelan ako aasa sa wala, kung hanggang kela yung ganitong feeling at kung kelan kaya ako mapopromote sa pagiging girl friend, hindi lang best friend.

2 days from now, birthday ko na. Naeexcite ako na hindi. Sana hindi ako masaktan. Sana ako yung unahin nya, pero mukhang malabo eh. May something na sila non e, pwede bang snob-in nya yun? Malamang hindi. Pero sana maging masaya ako sa birthday ko, Sana kahit paano, maramdaman ko ulit yung dating sya noong mga panahong sobrang okay namin, tipong walang pwedeng mangielam o pumasok sa kung anong meron kami noon. Sana maranasan ko ulit na ako yung priority nya. Sana magbasa sya ulit ng blog ko, sana i-stalk nya ulit yung account ko, Sana ibalik nalang kung ano kami noon. Pero alam kong malabo. Hanggang "SANA" nalang ako...

Stop the Feelings

What am I feeling? I feel so afraid to continue what I am feeling. Di ko alam kung kaya ko ba 'to icontinue.

These past few days, I have this doubts, hesitations and questions about what is the real score of my heartstrings. It just came. Suddenly, I started to feel affected, jealous, demanding. I don't know why.

Before, we've been through this everyday agenda. We do it for so long and it just happened that I feel something weird. I started to feel some butterflies inside my stomach and I can't help it. I don't want and I don't want. You know why? Because I can't lose him. I won't.

Everyday I am praying that my babee would also fall inlove with me, he's the one telling me to STOP DAYDREAMING OF WHAT YOU OBVIOUSLY KNOW WILL NOT HAPPEN. From every moment I wish that Babee must do this to me, must appreciate me. He's the one fulfilling it. He's the one who never bothered to be with me, never stop listening to my pointless dramas. He make some time for me, he treats me. Maybe he's just my REAL bestfriend. My true bestfriend whom I should put my time and efforts first. And I am thankful that he's there. <3 p="">
But lately, I feel so affected. I hate it. Pag pinagpatuloy ko 'to. Hohopia nanaman ako. Kaya sana di na matuloy kasi alam ko naman ako nanaman ang mahuhulog wala namang sasambot. Lol.

Move on

"One day, your name won't make me smile anymore"

Yes! Someday. Ang sarap mainlove perp ang hirap den. Lalo na pag one sided love. Yung hindi mutual. Pero ewan ko ba. Kahit na anong di mutual. Kahit na anong one sided love. Kahit na anong sabihin ng ibang tao. Puso at puso mo pa rin ang nasusunod. Kahit na ang dami mo nang nabasa at narinig na kwento. Tuloy ka pa din. Kahit na alam mo kung ano lang ang kahihinatnan, yung masasaktan ka lang ng paulit ulit. Pero tuloy ka pa rin.

It's hard to fell inlove especially to the person whom you're very close with. Yung tipong ayun na! Naramdaman mo nalang at dun pa sa taong sobrang malapit sayo at alam mo naman na di na maglelevel up pa. Ang sakit no? Naranasan ko na yan. Sobrang sakit lang ang dinulot sakin. Pero eto parin ako. Alive! At kinakaya pa naman :)

I'm the kind of person who never gives up so easily. Kapag alam kong kaya ko pang ihandle. Hindi ako susuko. Hinding hindi. Pero dumating na rin ako sa point na natauhan na ako. Yung tipong, I give up because I don't want to hurt myself all over again and trying to heal every wound. And after I cure the damage, all the reasons that make me smile will be the same person that will let the wound come back again. Yung bang cycle na. Paulit ulit. Same old stories nalang.

I can say that I'm in the stage na medyo okay na. Yung tanggap ko na lahat na hanggang dito nalang. Wala nang iba pa. Pero minsan di ko pa rin maiwasan hindi masaktan kasi siguro hindi ganoon kadali dahil araw araw kami nagkakasama. Yet, Im happy kasi di na ako naiilang sa kanya. I care for him pero hindi na tulad ng dati na sobra. Di ko na sya ganon namimiss. Ang sarap sa feeling dba? Feeling ko recovered nako. Pero hindi pa pala. Kasi hindi madaling maalis yung feelings ko sakanya. He just confess his feelings to me a while ago to another girl. Hmm. Lahat na ng girls nagistuhan nya, pero ako. Hindi nya ko makita kita. Ehh ako naman 'tong nasa harap nya.

Aaminin ko, nasaktan nanaman ako. Di naman kasi ganun kadaling maiwasan lang lahat diba? Kasi ang dami kong tanong sa kanya na hindi ko matanong tanong. Bat ba kasi sa iba pa? Ayaw mo ba talaga sakin? Bat ba hindi mo ko makita kita? May mali ba sakin? Kulang pa ba lahat ng ginagawa ko sayo?

Actually, ilan lang 'yan sa mga katanungan ko. At alam kong hanggang tanong nalang 'yan na hindi na masasagot. Kasi I admit, I don't have the courage to tell him how I feel and how to start open the topic. And I do believe that it's better left unspoken. :(

Now I realize na, lahat tayong nagmamahal ng totoo at nasaktan. Kayang kaya natin magmove on. Basta gugustuhin natin at tatanggapin natin sa ating mga sarili na its time. It's a choice to move on. May sarili kang buhay. Pero I'll tell you this for a millionth time na maririnig mo 'to. Hindi talaga madali. Walang stage na madali sa pagmomoveon. Kasi naman diba. May mabeblame ka ba. Admit it, ang hirap talagang tanggalin sa sistema mo ang nakasanayan na. Yung how you stalk, how you smile with him yung ganon. Ang hirap. Kaya ako eto. Unstable parin yung pagmomoveon ko. Pero Im taking it step by step. Kasi from the start alam ko kailangan ko 'to. Kailangan kong magmove on. Kasi alam ko sa sarili ko na our relationship would not take the next level. Kaya ako sa sarili ko alam ko kailangan ko to. Kaya ko ginagawa.

Kayo? Alamin nyo muna kung kailangan nyo. Kung gusto nyo lang. Kasi mahirap gumawa ng move hangga't di mo alam yung paparoonan mo. Kailangan lahat may purpose. Hindi ka gumagawa ng isang bagay para sa wala.